Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Radomiu

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 20 lutego 2025 roku

Sąd Rejonowy w Radomiu V Wydział Gospodarczy w składzie:

Przewodniczący	sędzia Monika Podgórska
Protokolant	Izabela Nowakowska

po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2025 roku w Radomiu na rozprawie

sprawy z powództwa (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W.

przeciwko Spółka (...) S.A., S. (B. (...))

o zapłatę

I.  zasądza od Spółka (...) S.A., S. (B. (...)) na rzecz (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. kwotę 12.792 zł (dwanaście tysięcy siedemset dziewięćdziesiąt dwa złote) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 13 marca 2023 roku do dnia zapłaty;

II.  oddala powództwo w pozostałym zakresie;

III.  zasądza od Spółka (...) S.A., S. (B. (...)) na rzecz (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. kwotę 4.367 zł (cztery tysiące trzysta sześćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za czas od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty, w tym kwotę 3.600 zł (trzy tysiące sześćset złotych) tytułem opłaty za czynności adwokackie;

IV.  nakazuje ściągnąć od Spółka (...) S.A., S. (B. (...)) na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Radomiu kwotę 3.430,60 zł (trzy tysiące czterysta trzydzieści złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem wydatków wyłożonych tymczasowo przez Skarb Państwa – Sąd Rejonowy w Radomiu.

Sygn. akt V GC 521/23

UZASADNIENIE

(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. wniosła o zasądzenie na jej rzecz od E. (...) w S. kwoty 12.792 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 21 lutego 2023 roku do dnia zapłaty oraz kosztami procesu w tym kosztami zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych. Uzasadniając swoje roszczenie powódka wskazała, że zajmuje się wynajmowaniem specjalistycznych aut zastępczych przygotowanych do jazdy jako taxi, a zatem z badaniem technicznym, homologacją, taksometrem i instalacją do podpięcia „koguta”. Powódka na podstawie umowy cesji, jest uprawniona do dochodzenia roszczeń z OC sprawcy związanych z koniecznością wynajęcia pojazdu zastępczego. Samochód taxi T. (...) o nr rej. (...) uczestniczył w dniu 7 grudnia 2022 roku w kolizji drogowej, której sprawcą był kierowca ubezpieczony w pozwanym towarzystwie. Poszkodowany wynajął od powódki samochód specjalistyczny taxi T. (...) na czas naprawy swojego pojazdu tj. na okres od 8 grudnia 2022 roku do 9 stycznia 2023 roku (33 dni). Pozwany nie przedstawił poszkodowanemu oferty pojazdu zastępczego taxi, gdyż nie posiada tego rodzaju pojazdów w swojej ofercie. Pomimo zgłoszenia szkody, pozwany nie wypłacił odszkodowania z tytułu wynajęcia pojazdu zastępczego ( pozew - karty: 3-4 akt sprawy).

Referendarz sądowy Sądu Rejonowego w Radomiu w dniu 4 września 2023 roku wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym w przedmiotowej sprawie ( nakaz zapłaty - karta 21 akt sprawy).

W sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie na jego rzecz od powoda kosztów procesu wg norm przepisanych. Wskazał, że uwzględnił roszczenie poszkodowanego do kwoty 3.444 zł tj. za 7 dni najmu pojazdu zastępczego (5 dni technologicznego czasu naprawy oraz 2 dni na czynności przygotowawcze). Poszkodowany został poinformowany o zasadach refundacji najmu pojazdu zastępczego, w tym o akceptowanym okresie najmu. Pozwany zakwestionował zarówno wskazany przez powódkę okres najmu, jak i stawkę dobową najmu. Podniósł, że powierzchowne uszkodzenia prawej części nadwozia pojazdu poszkodowanego wskazują, iż pojazd ten po kolizji był jezdny, a zatem najem pojazdu zastępczego uzasadniony był wyłącznie na czas naprawy. Tymczasem poszkodowany wynajął pojazd zastępczy już następnego dnia po powstaniu szkody. Stawka wynajmu była znacznie wyższa, aniżeli stawki rynkowe. Tym samym jest ona istotnie zawyżona i nieuzasadniona ekonomicznie. Logicznym jest, iż skoro to powód wynajął pojazd zastępczy poszkodowanemu, był zainteresowany jak najdłuższym czasem najmu. W ocenie pozwanego wypłacone odszkodowanie rekompensuje celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki związane w wynajęciem pojazdu zastępczego. Pozwany wskazał także, iż kwestionuje wskazaną w pozwie datę początkowo naliczania należności ubocznych ( sprzeciw od nakazu zapłaty - karty: 25-28 akt sprawy).

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

R. R. uzyskał licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką na czas do 29 lipca 2071 roku ( licencja nr (...) – karta 11 akt sprawy). W ramach prowadzonej działalności korzystał z samochodu marki T. (...) o nr rej. (...) ( dowód rejestracyjny – karta 12 oraz zeznania świadka D. P. – karta 62 verte akt sprawy). Pojazd ten został uszkodzony w wyniku zdarzenia, jakie miało miejsce w dniu 7 grudnia 2022 roku w R.. Pojazd sprawcy zdarzenia uderzył w prawy bok pojazdu R. R. ( zgłoszenie szkody – plik „Druk zgłoszenia szkody” w aktach szkody – płyta – karta 38 akt sprawy). W wyniku uderzenia doszło m.in. do skrzywienia amortyzatora prawego przedniego, co miało wypływ na geometrię prawego koła przedniego ( str. 18 opinii – karta 98 akt sprawy) oraz deformacji poszycia błotnika i poszycia przednich prawych drzwi pojazdu, w wyniku czego powstały ostre krawędzie ( str. 5 opinii uzupełniającej – karta 139 akt sprawy) . Pojazd sprawcy zdarzenia posiadał ubezpieczenie OC w ruchu krajowym w E. (...) w S. ( okoliczność przyznana przez pozwanego).

Uszkodzenia powstałe w pojeździe R. R. wykluczały dopuszczenie tego pojazdu do ruchu drogowego z uwagi na to, że nieprawidłowe pochylenie koła przedniego prawego ma bezpośredni wpływ na kierowalność i przekłada się na stworzenie zagrożenia dla użytkowników ruchu drogowego ( str. 18 opinii – karta 98 akt sprawy). Ponadto w wyniku deformacji poszycia błotnika i poszycia przednich prawych drzwi pojazdu powstały ostre krawędzie, które mogły stwarzać zagrożenie dla innych użytkowników ruchu drogowego ( str. 5 opinii uzupełniającej – karta 139 akt sprawy) .

W dniu 8 grudnia 2022 roku (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. zawarła z R. R. umowę najmu pojazdu zastępczego T. (...) o nr rej. (...) za cenę 400 zł netto/doba w związku ze szkodą z dnia 7 grudnia 2022 roku w pojeździe marki T. (...) o nr rej. (...) ( umowa najmu – karta 10 akt sprawy) i jednocześnie umowę cesji wierzytelności, w wyniku której przeniósł na rzecz (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. wierzytelność z tytułu zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego, przysługującą mu w związku z w/w szkodą ( umowa cesji - karta 13 akt sprawy). Pojazd zastępczy został wydany w dniu 9 grudnia 2022 roku ( protokół podstawienia pojazdu – karta 14 akt sprawy). Pojazd ten był przystosowany do przewozu osób jako taxi ( dowód rejestracyjny – karta 12 akt sprawy).

W dniu 5 stycznia 2023 roku ubezpieczyciel sprawcy szkody odmówił wypłaty odszkodowania, uzasadniając tę decyzję prowadzeniem czynności wyjaśniających w celu ustalenia swojej odpowiedzialności oraz faktem, iż dotychczas zgromadzona dokumentacja nie pozwala na przyjęcie odpowiedzialności za zgłoszoną szkodę i zaspokojenia zgłoszonych roszczeń ( plik 011_OC_odmowa w aktach szkody – płyta – karta 38 akt sprawy).

Pojazd wynajęty został zwrócony w dniu 9 stycznia 2023 roku ( protokół zwrotu – karta 15 akt sprawy).

(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. w dniu 12 stycznia 2023 roku wystawiła fakturę nr (...) za wynajem samochodu T. (...) o nr rej. (...) w okresie od 8 grudnia 2022 roku do 9 stycznia 2023 roku w związku ze szkodą z 7 grudnia 2022 roku nr (...) na kwotę 16.236 zł brutto (33 dni x 400 zł netto) – faktura – karta 9 akt sprawy.

(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. wezwała ubezpieczyciela sprawcy szkody do wypłaty odszkodowana z tytułu wynajmu pojazdu zastępczego w dniu 10 stycznia 2023 ( plik „wezwanie do zaplaty odszkodowania pojazd zastępczy-taxi” - akta szkody – płyta – karta 38 akt sprawy). W dniu 20 lutego 2023 roku ubezpieczyciel sprawcy szkody przyznał poszkodowanemu:

- kwotę 18.636,42 zł tytułem odszkodowania za uszkodzenia pojazdu ( plik 003_OC_decyzja pojazd w aktach szkody – płyta – karta 38 akt sprawy),

- kwotę 3.444 zł tytułem refundacji kosztów wynajmu pojazdu zastępczego. Wskazał, iż po zweryfikowaniu faktury VAT nr (...) zaakceptował 7 dni, gdyż w jego ocenie pojazd jest jezdny mógł również kontynuować jazdę po szkodzie. Dłuży czas wynajmu pojazdu nie znajduje uzasadnienia w przedmiotowej sprawie i nie stanowi normalnego następstwa szkody. Stawka dobowa najmu została przyjęta zgodnie z fakturą tj. w kwocie 400 zł netto ( plik 003_OC_decyzja pojazd(1) w aktach szkody – płyta – karta 38 akt sprawy),

W grudniu 2021 roku stawka najmu pojazdu przystosowanego do przewozu osób dla pojazdów przynależnych do segmentu C Hybryda Kombi została określona przez (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na kwotę 400 zł netto ( informacja o zmianie cen – karta 16 akt sprawy).

Sąd Rejonowy rozważył, co następuje:

Data i okoliczności kolizji drogowej jaka miała miejsce w dniu 7 grudnia 2022 roku z udziałem pojazdu marki T. (...) o nr rej. (...) oraz odpowiedzialność drugiego uczestnika zdarzenia za to zdarzenie, jak również legitymacja procesowa stron – nie były przedmiotem sporu. Strona pozwana w tym zakresie nie zgłosiła żadnych zarzutów, w związku z czym Sąd nie prowadził postępowania dowodowego w zakresie powyżej wskazanym i dokonał ustaleń na podstawie danych zawartych w aktach szkody.

Podstawę prawną niniejszego powództwa, stanowią przepisy ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych. Zgodnie z art. 4 w/w ustawy ubezpieczeniem obowiązkowym jest ubezpieczenie OC posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów. Stosownie natomiast do treści art 13 ust. 2 ustawy w obowiązkowych ubezpieczeniach OC odszkodowanie wypłaca się w granicach odpowiedzialności cywilnej podmiotów objętych ubezpieczeniem. W sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego (art. 22 ust. 1 powołanej ustawy). I tak zgodnie z art. 822 § 1 k.c. przez umowę ubezpieczenia OC ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Sprawca szkody ponosi odpowiedzialność za zdarzenie komunikacyjne wywołujące szkodę na zasadach ogólnych o których mowa w art. 436 § 2 k.c. oraz według zasad określonych w art. 363 k.c., a w wypadku odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń - według zasad określonych w § 2 tego przepisu. Poszkodowany, będący użytkownikiem uszkodzonego pojazdu, pozbawiony został pojazdu wykorzystywanego do prowadzenia działalności gospodarczej i w celu jej kontynuowania wynajął pojazd zastępczy. Sąd uznał, że okoliczność ta pozostaje w związku przyczynowym z samym zdarzeniem, bowiem w sytuacji gdyby kolizja nie wystąpiła poszkodowany mógłby korzystać z pojazdu w sposób niezakłócony. Pozwany nie kwestionował powyższych okoliczności i przyjął odpowiedzialność także w związku z wynajęciem przez poszkodowanego pojazdu zastępczego.

Wskazać należy, iż pozwany ponosi odpowiedzialność wobec powoda opierającą się na zasadzie winy. Stron niniejszego procesu nie łączyła bowiem żadna umowa ubezpieczenia. Pozwany jest odpowiedzialny wobec powoda, jak sprawca szkody, w jego miejsce. Przy takim ukształtowaniu odpowiedzialności pozwany nie może domagać się od powoda realizacji jakichkolwiek schematów działań, czy obowiązków. Powód (jak również poszkodowany) nie jest wobec pozwanego i nigdy nie był zobowiązany. Współdziałanie powoda (i poszkodowanego) w likwidacji szkody ogranicza się zatem do absolutnego minimum.

W ocenie Sądu granice czasowe okresu uzasadnionego czasu najmu pojazdu zastępczego, określa z jednej strony data zaistnienia zdarzenia objętego ryzykiem ubezpieczeniowym, z drugiej zaś data naprawy pojazdu bądź moment wypłaty odszkodowania. Z tą chwilą bowiem poszkodowany ma obiektywną możliwość bądź ponownego skorzystania z pojazdu, którego jest właścicielem lub posiadaczem. Uszkodzenia pojazdu wykluczały dopuszczenia go do ruchu drogowego, co jednoznacznie stwierdził i uzasadnił biegły H. O. w opinii głównej ( str. 18 opinii – karta 98 akt sprawy) i uzupełniającej ( str. 5 opinii – karta 139 akt sprawy). Biegły wyjaśnił szczegółowo które uszkodzenia powstałe w wyniku przedmiotowego zdarzenia w pojeździe R. R. miały wpływ na zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowym w przypadku użytkowania tego pojazdu w stanie uszkodzonym. Podkreślenia wymaga fakt, iż nie tylko kwestionowana przez stronę pozwaną zmiana geometrii kół, ale również inne uszkodzenia: deformacja poszycia błotnika i poszycia przednich prawych drzwi pojazdu, w wyniku których powstały ostre krawędzie – wykluczały – w ocenie biegłego – możliwość użytkowania pojazdu w stanie uszkodzonym. Tym samym poszkodowany był uprawniony do skorzystania z pojazdu zastępczego następnego dnia po powstaniu szkody.

Opinia biegłego sądowego nie budziła zastrzeżeń co sposobu jej sporządzenia czy przedstawienia i treści sformułowanych w niej wniosków. Biegły odniósł się do uwag strony pozwanej, a szczegółowe wyjaśnienia biegłego tym przedmiocie były przekonujące oraz logiczne.

Poszkodowany zwrócił pojazd zastępczy przed wydaniem decyzji o przyznaniu odszkodowania i jego wypłatą. Przy czym oględziny uszkodzonego pojazdu odbyły się dwukrotnie: 9 i 16 grudnia 2023 roku i po przeprowadzeniu drugich oględzin pozwany zmienił zakres naprawy ujęty w kosztorysie, uwzględniając m.in. amortyzator przedni prawy ( str. 9-10 II opinii uzupełniającej – karty: 194-195 akt sprawy). W związku z powyższym najem pojazdu zastępczego określony w fakturze - Sąd uznał za zasadny w całości.

Pozwany – dopiero na etapie postępowania sądowego - zakwestionował wysokość stawki dobowej najmu pojazdu zastępczego określonej w umowie najmu. Z uwagi na specjalistyczne wyposażenie pojazdu – liczba ofert wynajęcia pojazdów przystosowanych do przewozu osób i wyposażonych w taksometr. Biegły pozyskał zaledwie 2 takie oferty na kwoty: 250 zł netto i 300 zł netto ( str. 7 opinii uzupełniającej – karta 141 oraz str. 8-9 II opinii uzupełniającej – karty: 193-194 akt sprawy). Niemniej jednak sama wysokość stawki za dobę najmu pojazdu zastępczego nie stanowi jedynego elementu pozwalającego na ocenę i weryfikację oferty wynajmującego. Na pozwanym, jako podnoszącym zarzuty w tym zakresie, spoczywał ciężar wykazania, że zawarcie przez poszkodowanego umowy najmu pojazdu zastępczego z powodem skutkowało nieuzasadnionym zwiększeniem szkody. W ocenie Sądu dopiero wykazanie, iż poszkodowany świadomie lub przez niedbalstwo zapłacił kwotę wyższą, niż powinien, mogłoby zwolnić ubezpieczyciela z odpowiedzialności za tę nadwyżkę. Pozwany jednakże nie podjął dalszej inicjatywy dowodowej po sporządzeniu przez biegłego opinii i tym samym nie przedstawił żadnych dowodów dla wykazania, iż stawka 400 zł netto za dobę wynajmu pojazdu przystosowanego do jazdy jako taxi była stawką rażąco zawyżoną, biorąc pod uwagę nie tylko samą wysokość stawki, ale także pozostałe warunki określone w umowie najmu pojazdu zastępczego.

W powyższych okolicznościach Sąd uznał, iż oferta powoda była ofertą rynkową, a stawka 400 zł netto za dobę nie była rażąco wygórowana.

Tym samym wysokość kosztów najmu pojazdu zastępczego była uzasadniona do kwoty 16.236 zł brutto (33 dni x 400 zł netto). Uwzględniając wypłatę dokonaną przez pozwanego Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 12.792 zł - na podstawie art. 822 § 1 k.c., art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 23 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, art. 436 § 2 k.c., art. 361 § 1 i 2 k.c. oraz art. 363 § 1 k.c.

Za uzasadnione Sąd Rejonowy uznał także żądanie w zakresie odsetek, na podstawie art. 481 k.c. Stosownie do art. 817 k.c. ubezpieczyciel obowiązany jest spełnić świadczenie terminie 30 dni od daty otrzymania zawiadomienia o wypadku. Gdyby wyjaśnienie w powyższym terminie okoliczności koniecznych do ustalenia odpowiedzialności ubezpieczyciela albo wysokości świadczenia okazało się niemożliwe, świadczenie powinno być spełnione w ciągu 14 dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe. Powód zgłosił roszczenie o zwrot kosztów najmu pojazdu 10 lutego 2023 roku. Właściwe ustalenie wysokości odszkodowania było możliwe w ustawowym 30 dniowym terminie, a zatem, od dnia 10 marca 2023 roku pozwany pozostawał w opóźnieniu z wypłatą odszkodowania wynikającego z najmu pojazdu zastępczego. Mając na uwadze powyższe Sąd oddalił roszczenie powódki w zakresie należności ubocznych za okres sprzed dnia 10 marca 2023 roku.

Przepis art. 98 § 1 i 3 k.p.c. statuuje podstawowe zasady rozstrzygania o kosztach procesu:

- zasadę odpowiedzialności za wynik procesu, zgodnie z którą strona przegrywająca (merytorycznie albo formalnie i niezależnie od tego, czy ponosi winę w prowadzeniu procesu) zobowiązana jest zwrócić swojemu przeciwnikowi poniesione przez niego koszty procesu,

- zasadą kosztów celowych (niezbędnych do celowego dochodzenia swoich praw i celowej obrony).

W tym zakresie należy ustalić, czy czynność wywołująca koszty była obiektywnie wymagana dla realizacji praw strony, czy i w jakiej wysokości poniesione koszty stanowiły konieczny wydatek. Termin "koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i obrony" nie jest precyzyjny. Celowość kosztów ustawodawca łączy z czynnością dochodzenia praw (przez stronę powodową) i celowej obrony (przez stronę pozwaną). Jakkolwiek pojęcie "niezbędności" podlega ocenie sądu, to jednak kosztów wymienionych w art. 98 nie można uznać za zbędne. Pod pojęciem kosztów postępowania cywilnego należy rozumieć więc wszelkie koszty ponoszone przez podmioty postępowania (względnie Skarb Państwa) w związku z jego tokiem. Koszty postępowania cywilnego obejmują: koszty sądowe, na które składają się opłaty sądowe (opłata i opłata kancelaryjna), podlegające zwrotowi wydatki sądowe, koszty mediacji, koszty związane z udziałem strony występującej osobiście lub reprezentowanej przez pełnomocnika niewykwalifikowanego, na które składają się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie, koszty zastępstwa procesowego strony przez pełnomocnika wykwalifikowanego, na które składają się jego wynagrodzenie i poniesione wydatki, w tym opłata skarbowa od pełnomocnictwa ( uchwała Sądu Najwyższego z dnia 12 marca 2003 roku, w sprawie III CZP 2/03). Mając na uwadze powyższe za koszty spełniające wskazane warunki, a poniesione przez powódkę - Sąd uznał: opłatę od pozwu – 750 zł, opłatę za czynności adwokackie, opłatę od pełnomocnictwa 17 zł. Opłatę za czynności zawodowego pełnomocnika reprezentującego powódkę Sąd ustalił na poziomie stawki minimalnej – na podstawie: § 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. 1800) – 3.600 zł. Sąd podziela bowiem stanowisko orzecznictwa i doktryny prawniczej, że ustawodawca określając wysokość stawek minimalnych wynagrodzenia profesjonalnych pełnomocników za poszczególne czynności lub za udział w postępowaniach rozważył i uwzględnił wszelkie okoliczności charakterystyczne dla danego typu spraw. Tym samym w stawkach minimalnych odzwierciedlona została swoista wycena koniecznego nakładu pracy pełnomocnika związana ze specyfiką określonego rodzaju postępowań. Jednocześnie ustawodawca pozostawił sądom orzekającym możliwość uwzględnienia nadzwyczajnych, szczególnych okoliczności, które pojawiając się w danej sprawie zwiększają nakład pracy niezbędnej do prawidłowej realizacji obowiązków profesjonalnego pomocnika procesowego. Brak jest przesłanek zasądzenia wynagrodzenia wyższego od stawek minimalnych w sprawie, w której wskazane okoliczności nie wystąpiły, a skala aktywności pełnomocników stron pozostawała na przeciętnym poziomie. W przedmiotowej sprawie nie zaistniały powyżej wskazane okoliczności uzasadniające ustalenia stawek wynagrodzenia pełnomocnika powódki na poziomie wyższym.

Wobec powyższego taką kwotę zgodnie z powyżej przestawionymi zasadami rozliczania kosztów procesu, powód powinien zwrócić pozwanemu, o czym Sąd orzekł na podstawie powołanych przepisów w punkcie trzecim wyroku.

Rozstrzygnięcia w zakresie wydatków pokrytych tymczasowo przez Skarb Państwa – Sąd Rejonowy w Radomiu w kwocie łącznej 3.430,60 zł ( postanowienie z dnia 21 maja 2024 roku – karta 118, postanowienie z dnia 18 października 2024 roku – karta 154 i postanowienie z dnia 23 stycznia 2025 roku – karta 210 akt sprawy), Sąd dokonał na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych sprawach cywilnych (tekst jednolity Dz. U. z 2024 roku, poz. 959). Przepis ten reguluje kwestię obciążenia przeciwnika nieuiszczonymi kosztami sądowymi (opłatami i wydatkami – art. 2 ust. 1 powołanej ustawy). Istnienie podstaw do obciążenia kosztami sądowymi należy rozumieć przede wszystkim w kontekście art. 98 § 1 k.p.c., określającego zasadę odpowiedzialności za wynik procesu oraz zasadę kosztów niezbędnych i celowych. Obciążenie przeciwnika nieuiszczonymi kosztami sądowymi może nastąpić wówczas, gdy przeciwnik ten przegrał proces w całości lub w części, pod warunkiem że koszty te były niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Wyjaśnienie okoliczności spornych w przedmiotowej sprawie wymagało wiadomości specjalnych, tym samym wydatki związane z przeprowadzeniem dowodu z opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej – spełniały warunki, o których mowa w art. 98 § 1 k.p.c. Zgodnie z zasadą rozliczenia kosztów procesu określoną w art. 98 § 1 i 3 k.p.c. - Sąd nakazał ściągnąć na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Radomiu od pozwanego.