Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Radomiu

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 20 grudnia 2024 roku

Sąd Rejonowy w Radomiu V Wydział Gospodarczy w składzie:

Przewodniczący	sędzia Monika Podgórska
Protokolant	Izabela Nowakowska

po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2024 roku w Radomiu na rozprawie

sprawy z powództwa Z. K.

przeciwko Ł. R. (1)

o zapłatę

I.  zasądza od Ł. R. (1) na rzecz Z. K. kwoty:

- 20.499,18 zł (dwadzieścia czterysta dziewięćdziesiąt dziewięć złotych osiemnaście groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych od dnia 15 listopada 2022 roku do dnia zapłaty,

- 2.122,61 zł (dwa tysiące sto dwadzieścia dwa złote sześćdziesiąt jeden groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 15 listopada 2022 roku do dnia zapłaty;

II.  oddala powództwo w pozostałym zakresie;

III.  zasądza od Ł. R. (1) na rzecz Z. K. kwotę 4.280,60 zł (cztery tysiące dwieście osiemdziesiąt złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za czas od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty.

Sygn. akt V GC 194/23

UZASADNIENIE

Z. K. w dniu 15 listopada 2022 roku wniósł o zasądzenie na jego rzecz od Ł. R. (1) kwoty 28.982,71 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie:

- w transakcjach handlowych od kwoty 24.999,11 zł za okres od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty

- od kwoty 2.833,75 zł za okres od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty

oraz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Uzasadniając swoje roszczenie powód wskazał, że w dniu 5 stycznia 2022 roku sprzedał pozwanemu towary o wartości 4.499,93 zł. Towary zostały wydane pozwanemu w miejscu prowadzenia działalności przez powoda, natomiast faktura nie została zapłacona. Oprócz należności głównej powód dochodzi także:

- skapitalizowanych odsetek ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych za okres od 6 stycznia 2022 roku do 15 listopada 2022 roku w kwocie 527,16 zł,

- rekompensaty za koszty odzyskiwania należności w wysokości 183,98 zł.

W dniu 15 stycznia 2022 roku sprzedał pozwanemu towary o wartości 6.150 zł. Towary zostały wydane pozwanemu w miejscu prowadzenia działalności przez powoda, natomiast faktura nie została zapłacona. Oprócz należności głównej powód dochodzi także:

- skapitalizowanych odsetek ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych za okres od 16 stycznia 2022 roku do 15 listopada 2022 roku w kwocie 696,72 zł,

- rekompensaty za koszty odzyskiwania należności w wysokości 321,96 zł.

W dniu 20 stycznia 2022 roku sprzedał pozwanemu towary o wartości 8.582,94 zł. Towary zostały wydane pozwanemu w miejscu prowadzenia działalności przez powoda, natomiast faktura nie została zapłacona. Oprócz należności głównej powód dochodzi także:

- skapitalizowanych odsetek ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych za okres od 21 stycznia 2022 roku do 15 listopada 2022 roku w kwocie 964,05 zł,

- rekompensaty za koszty odzyskiwania należności w wysokości 321,96 zł.

W dniu 21 stycznia 2022 roku sprzedał pozwanemu towary o wartości 5.766,24 zł. Towary zostały wydane pozwanemu w miejscu prowadzenia działalności przez powoda, natomiast faktura nie została zapłacona. Oprócz należności głównej powód dochodzi także:

- skapitalizowanych odsetek ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych za okres od 22 stycznia 2022 roku do 15 listopada 2022 roku w kwocie 645,82 zł,

- rekompensaty za koszty odzyskiwania należności w wysokości 321,96 zł ( pozew - karty: 3-8 akt sprawy).

W dniu 15 marca 2023 roku referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym w Radomiu wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym w przedmiotowej sprawie ( nakaz zapłaty - karta 33 akt sprawy).

Pozwany wniósł sprzeciw od nakazu zapłaty domagając się oddalenia powództwa oraz zasądzenia na jego rzecz od powoda kosztów procesu wg norm przepisanych. Pozwany podniósł zarzut zapłaty dochodzonej pozwem należności gotówką, uiszczaną sukcesywnie w miarę wywożenia towaru ( sprzeciw od nakazu zapłaty – karty: 40-41 akt sprawy).

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny w sprawie:

Z. K. wystawił Ł. R. (1) jako nabywcy faktury:

- nr (...) w dniu 5 stycznia 2022 roku na kwotę 4.499,93 zł, płatną gotówką w dniu 5 stycznia 2022 roku ( faktura – karta 17 akt sprawy),

- nr (...) w dniu 15 stycznia 2022 roku na kwotę 6.150 zł, płatną przelewem do dnia 15 stycznia 2022 roku ( faktura – karta 18 akt sprawy),

- nr (...) w dniu 20 stycznia 2022 roku na kwotę 8.582,94 zł, płatną przelewem do dnia 20 stycznia 2022 roku ( faktura – karta 19 akt sprawy),

- nr (...) w dniu 21 stycznia 2022 roku na kwotę 6.150 zł, płatną przelewem do dnia 21 stycznia 2022 roku ( faktura – karta 20 akt sprawy).

Towar wskazany w tych fakturach odbierany był przez Ł. R. (1) i jego pracowników w Ł. ( okoliczność niesporna).

Ł. R. (2) uiścił kwotę 4.499,93 zł ( fakt wywiedziony z faktu zawarcia kolejnych umów sprzedaży po upływie 10 dni oraz zwyczajowych praktyk rozliczania pierwszej umowy gotówkowo).

Sąd Rejonowy rozważył, co następuje:

Strony zawarły umowy sprzedaży różnego rodzaju regałów, trawersów i koszy chromowanych w dniach: 5 stycznia, 15 stycznia, 20 stycznia i 21 stycznia 2022 roku. Towar wydawany był w Ł., dokąd pozwany udał się z pracownikami. Towar został wydany pozwanemu. Powyższe okoliczności, jak również rodzaj towaru, cena oraz termin zapłaty - nie były sporne, a nadto zostały wykazane fakturami załączonymi do pozwu. Dokumenty te zawierały także zapis, iż stanowią dowód wydania towaru.

Osią sporu była forma zapłaty za towar oraz fakt jej dokonania lub nie.

W orzecznictwie przyjmuje się, że wystawienie faktury, a następnie jej przyjęcie przez kontrahenta bez żadnych korekt i zastrzeżeń daje podstawę do przyjęcia i domniemania, że zapisy w fakturach są odzwierciedleniem rzeczywistego stanu ( uchwała Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 1992 r. III CZP 56/92, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1987 r. IV CR 461/86).

Pozwany przyjął faktury i do czasu zainicjowania przez powoda niniejszego postępowania - nie zgłosił zastrzeżeń co do ich treści, w tym zapisów dotyczących formy zapłaty. W toku tego postępowania podniósł natomiast zarzut zapłaty gotówką należności wskazanych w fakturach tzw. przelewowych. Z uzasadnienia sprzeciwu od nakazu zapłaty, jak również wypowiedzi pozwanego na rozprawie - nie wynika, aby zaistniały jakiekolwiek przeszkody uniemożliwiające uzyskanie potwierdzenia zapłaty za towar chociażby w postaci odręcznej adnotacji osoby wydającej towar np. “Zapłatę otrzymano”.

Każda transakcja, której stroną jest przedsiębiorca powinna mieć swoje odzwierciedlenie w dokumentacji księgowej, stanowiącej zbiór dowodów księgowych, takich jak np. faktury, paragony, rachunki czy umowy, które potwierdzają dokonanie różnego rodzaju operacji gospodarczych. Sposób prowadzenia dokumentacji księgowej został ściśle określony w przepisach ustawy o rachunkowości, ordynacji podatkowej, a także licznych rozporządzeniach. Szczegółowe wytyczne dotyczące prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów zostały zawarte w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 2019 roku w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz.U. poz. 2544). Zgodnie z treścią § 10 podatnik ma obowiązek prowadzić księgę w sposób rzetelny i niewadliwy. Pierwsza z zasad wskazuje, że wszystkie znajdujące się w niej zapisy powinny odzwierciedlać rzeczywisty stan przedsiębiorstwa. W praktyce oznacza to, że wykazane w księdze zdarzenia gospodarcze muszą być poparte odpowiednim dokumentem źródłowym – pozwala to bowiem na odtworzenie przebiegu każdej transakcji. Dokumentacja księgowa powinna być ponadto kompletna, a poszczególne zapisy wprowadzane w określonych terminach. Zasada niewadliwości wskazuje natomiast, że księgę podatkową należy prowadzić według ustalonego w rozporządzeniu wzoru oraz zgodnie z zawartymi w nim objaśnieniami. Należyte wykonywanie obowiązków wskazanych powyżej przez pozwanego umożliwiłoby mu wykazanie twierdzeń dowodami o charakterze obiektywnych.

Strony od wielu lat prowadzą działalność gospodarczą. Są więc profesjonalistami, od których wymagana jest należyta staranność podczas dokonywania transakcji handlowych. W profesjonalnym obrocie gospodarczym strony powinny dokumentować zarówno fakt zawarcia umów, jak i ich wykonania (w tym zapłaty ceny za towar) na piśmie. W interesie podmiotu, który dokonuje zapłaty w gotówce leży żądanie pisemnego pokwitowania (art. 462 § l k.c.). W przeciwnym razie musi się on liczyć z negatywnymi konsekwencjami w przypadku braku zgody co do tego faktu. Ponadto przestrzeganie formy pisemnej w zakresie obrotu finansowego przedsiębiorcy jest konieczne z uwagi na wymogi prawa podatkowego. W niniejszej sprawie z treści faktury nie wynika, aby pozwany dokonał zapłaty. W ocenie Sądu przyjęcie, iż pozwany uiścił kwoty wskazane w fakturach bez żadnego pokwitowania tego faktu na piśmie, pozostaje w oczywistej sprzeczności z doświadczeniem życiowym. Pozwany nie przedłożył żadnego bezpośredniego dowodu wskazującego na dokonanie zapłaty. Jako profesjonalista miał obowiązek dołożenia należytej staranności przy prowadzeniu działalności gospodarczej. Ta należyta staranność winna więc przejawić się w żądaniu pisemnego pokwitowania dokonanej zapłaty. Takim zaś dokumentem pozwany nie dysponuje.

Pozwany był zobowiązany do zapłaty za towar umówionej ceny. Jeżeli rzeczywiście spełnił swoje świadczenie, to w jego interesie leżało uzyskanie pisemnego potwierdzenia dokonania zapłaty. Żądanie pokwitowania spełnienia świadczenia jest uprawnieniem dłużnika (art. 426 § l k.c.), co oznacza, że brak pokwitowania sam w sobie nie przesądza o braku zapłaty, jednakże przenosi ciężar dowodu w tej materii na stronę podnoszącą zarzut zapłaty. Co istotne możliwości zapłaty gotówką nie przewidywał zapis na fakturach o nr: (...), które – co warto podkreślić – pozwany przyjął bez zastrzeżeń.

W związku z powyższym oraz mając na uwadze treść sms-ów wymienionych przez strony (o czym mowa poniżej) - Sąd ocenił a priori, że poprzez zeznania świadków wskazanych przez pozwanego nie może zostać wykazany fakt zapłaty gotówką za towar wydany na podstawie faktur przelewowych. Logicznym jest, iż pozwany nie złożyłby wniosku o przeprowadzenie dowodu z zeznań tych świadków, gdyby wiedział, iż nie potwierdzą powołanych przez niego faktów. Analogicznie – powód nie złożyłby wniosku o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka, gdyby miał świadomość, że świadek nie złoży zeznań zgodnych z jego twierdzeniami. Przeprowadzenie dowodów ze źródeł osobowych – nie doprowadziłoby w konsekwencji do wyjaśnienia faktu spornego, skoro z zeznań świadków wskazanych przez pozwanego wynikałoby, iż spełnił on świadczenie, a zeznań świadka wskazanego przez powoda, że pozwany nie uiścił zapłaty za wydany mu towar. Wobec powyższego – Sąd wyjaśnił fakty sporne w oparciu o pozostałe dowody.

Fakt, że pozwany nie uiścił ceny z tytułu wszystkich umów sprzedaży znajduje – zdaniem Sądu - potwierdzenie w treści smsów ( karty: 45-48 akt sprawy):

- odpowiadając na sms-y powoda o treści: „gdzie kasa” (5 maja 2022 roku), „może ja przyjadę po kasę” (16 maja 2022 roku) – karta 45 akt sprawy – pozwany nie negował obowiązku zapłaty, nie powoływał się wówczas na spełnienie świadczenia: „Jutro zadzwonię rano do pana cos ustalimy (5 maja 2022 roku), Bende wracal to panu zostawię (…) – 23 maja 2022 roku i jeszcze 30 czerwca 2022 roku odpowiada: „W Belgii jestem w poniedzialek podjade” – karty: 45-46 akt sprawy.

Zarzut zapłaty za jedną fakturę pojawia się dopiero 3 sierpnia 2022 roku po 7 smsach powoda z żądaniem zapłaty i informacją o skierowaniu sprawy do sądu. Pozwany pisze wówczas: ”Masz Poplacone fakture reszte towaru zawioze na wtorek i wywale z tira na plac”. W dalszych smsach pozwany odmawia zapłaty oświadczając, że zwróci towar na swój koszt, a jednocześnie nie logicznie wskazuje: „(…) faktury masz zapłacone Gotowka przy odbiorze” – karta 47 akt sprawy. W dniu 22 listopada 2022 roku, prawdopodobnie po odebraniu odpisu postanowienia Sądu Rejonowego dla Łodzi- Śródmieścia w Łodzi z dnia 17 listopada 2022 roku o przekazaniu sprawy Sądowi Rejonowemu w Radomiu ( EPO – karta 28 akt sprawy) stwierdza, że powód został okradziony przez swoją księgową oraz oświadcza, że szafki zostaną mu zwrócone – karta 48 akt sprawy. Warto podkreślić, iż takie stanowisko pozwany nie było racjonalne, skoro bowiem zapłacił za towar, w jakim celu i z jakiego powodu miałby go zwrócić. Zwrot towaru miałby ekonomiczne uzasadnienie jedynie w przypadku nie uiszczenia zapłaty – abstrahując od podstawy faktycznej i prawnej zwrotu towaru. Fakt, iż towar nie został zwrócony – nie był sporny.

Pominięcie przez sąd dowodu na fakt udowodniony zgodnie z twierdzeniem wnioskodawcy możliwe jest dopiero po ocenie wyników przeprowadzonego już w części postępowania dowodowego na tę samą okoliczność, która ma być dowodzona. Ponieważ Sąd uznał za ustalony fakt zapłaty za towar wydany w dniu 5 stycznia 2022 roku zgodnie z twierdzeniami powoda - pominął dalsze środki dowodowe (zeznania świadka wskazanego przez powoda) zmierzające do jego wykazania. Skoro powód wystawił w dniu 5 stycznia 2022 roku fakturę ze wskazaniem formy zapłaty „gotówka”, towar został pozwanemu wydany, a strony nigdy wcześniej ze sobą nie współpracowały – logicznym jest, że powód otrzymał kwotę 4.499,93 zł. Za ustaloną praktykę w stosunkach pomiędzy przedsiębiorcami, którzy rozpoczynają współpracę, można uznać ustalenie, iż zapłata z tytułu ceny pierwszej umowy sprzedaży nastąpi gotówką i dopiero wówczas zawierane są kolejne umowy. Ustalenie przez Sąd, że pozwany zapłacił za towar wydany 5 stycznia 2022 roku wynika z następujących faktów:

- zawarcia kolejnych umów po upływie 10 dni od pierwszej, a zatem po stwierdzeniu, że kontrahent (pozwany) jest wiarygodny,

- wydaniu towaru w dniach: 15, 20 i 21 stycznia 2022 roku przed uiszczeniem zapłaty, gdyż kontrahent został już sprawdzony.

Mając na uwadze powyższe Sąd uwzględnił powództwo w zakresie żądania zapłaty za towar wydany w dniach: 15, 20 i 21 stycznia 2022 roku, o czym orzekł w pkt I wyroku na podstawie art. 535 § 1 k.c.

Do umów zawartych przez strony znajdowały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 8 marca 2013 roku o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych, gdyż stronami umowy byli przedsiębiorcy w rozumieniu art. 4 pkt 1 tej ustawy, a przedmiotem umowy – sprzedaż ruchomości. Uwzględnieniu podlegało także żądanie powoda zasądzenia odsetek ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych od dnia wymagalności należności z faktur wystawionych w dniach: 15, 20 i 21 stycznia 2022 roku. Zgodnie bowiem z art. 7 ust. 1 powołanej ustawy - w transakcjach handlowych – z wyłączeniem transakcji, w których dłużnikiem jest podmiot publiczny – wierzycielowi, bez wezwania, przysługują odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych, chyba że strony uzgodniły wyższe odsetki, za okres od dnia wymagalności świadczenia pieniężnego do dnia zapłaty, jeżeli są spełnione następujące warunki:

- wierzyciel spełnił swoje świadczenie,

- wierzyciel nie otrzymał zapłaty w terminie określonym w umowie.

Przesłanką naliczania odsetek ustawowych za opóźnienie jest popadnięcie dłużnika w stan opóźnienia. Przepis ten reguluje zasady naliczania odsetek za opóźnienie w stosunku do zobowiązań wynikających z transakcji handlowych, w których termin zapłaty oznaczono w umowie. Podstawy do naliczania odsetek za opóźnienie należy doszukiwać się w treści art. 481 § 1 k.c., zgodnie z którym jeżeli bowiem dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.

Powołana ustawa nie wyłącza stosowania art. 482 k.c. Przepis wprowadza tzw. zakaz anatocyzmu, czyli ustalania i pobierania odsetek od zaległych odsetek (procent składany). Zakaz ten doznaje wyjątku m.in. w przypadku wytoczenia powództwa o odsetki, czyli dochodzenia skapitalizowanych odsetek, które orzeczone wyrokiem sądu powiększone zostaną o odsetki. Hipoteza art. 482 k.c. nie dokonuje rozróżnienia między odsetkami kapitałowymi a odsetkami za opóźnienie lub też odsetkami wynikającymi z czynności prawnej lub ustawy. Stąd należy uznać, że znajduje on zastosowanie do każdego rodzaju odsetek, niezależnie od ich rodzaju i źródła powstania. W sytuacjach, kiedy dopuszczalne jest pobieranie odsetek od zaległych odsetek, ich wysokość może być określona umownie lub może wynikać z ustawy lub wysokości odsetek zastrzeżonych w wypadku opóźnienia w zapłacie świadczenia głównego. Powód zasadnie i prawidłowo zatem skapitalizował odsetki ustawowe od należności głównych do dnia spełnienia świadczeń, a następnie był uprawnionych do żądania od tak określonej kwoty – dalszych odsetek.

Mając na uwadze powyższe Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda skapitalizowane odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych od kwot:

- 6.150 zł za okres od 16 stycznia 2022 roku do 15 listopada 2022 roku – to jest kwotę 696,72 zł,

- 8.582,94 zł za okres od 21 stycznia 2022 roku do 15 listopada 2022 roku – to jest kwotę 964,05 zł,

- 5.766,24 zł za okres od 22 stycznia 2022 roku do 15 listopada 2022 roku – to jest kwotę 645,82 zł

jak również oraz odsetki od tych odsetek od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty – na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych, w związku z art. 481 § 1 k.c. i i art. 482 k.c.

Podstawy prawnej powództwa w zakresie żądania 3 kwot po 321,96 zł upatrywać należało w treści art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych. Zgodnie z przywołanym przepisem wierzycielowi, od dnia nabycia uprawnienia do odsetek, o którym mowa w art. 7 ust. 1 lub art. 8 ust. 1, bez wezwania, przysługuje od dłużnika z tytułu rekompensaty za koszty odzyskiwania należności równowartość kwoty 70 euro - gdy wartość świadczenia pieniężnego jest wyższa niż 5000 złotych, ale niższa niż 50 000 złotych, przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski ostatniego dnia roboczego miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym świadczenie pieniężne stało się wymagalne. Jak zauważono w judykaturze rekompensata za koszty odzyskiwania przysługuje wierzycielowi bez konieczności wykazania, że koszty te zostały poniesione. Roszczenie o rekompensatę powstaje po upływie terminów zapłaty ustalonych w umowie lub ustalonych zgodnie z art. 7 ust. 3 i art. 8 ust. 4 wskazanej ustawy (vide uchwała Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 2015 r., sygn. akt III CZP 94/15).

W sprawie okoliczność opóźnienia jest pewna, co oznacza że powód mógł domagać się wskazanej rekompensaty. W tym zakresie pozwana też nie przedstawiała żadnej argumentacji przeciwko uwzględnieniu tego żądania, a co więcej w sprzeciwie przyznał, że powodowi przysługuje rekompensata od każdej transakcji, a zatem trzykrotnie po 321,96 zł.

Zgodnie z wyrażoną w art. 98 § 1 i 3 k.p.c. zasadą odpowiedzialności za wynik procesu - strona przegrywająca zobowiązana jest zwrócić swojemu przeciwnikowi poniesione przez niego koszty procesu niezbędne do celowego dochodzenia swoich praw i celowej obrony. Celowość kosztów ustawodawca łączy z czynnością dochodzenia praw (przez stronę powodową) i celowej obrony (przez stronę pozwaną). Jakkolwiek pojęcie "niezbędności" podlega ocenie sądu, to jednak kosztów wymienionych w art. 98 nie można uznać za zbędne. Pod pojęciem kosztów postępowania cywilnego należy rozumieć więc wszelkie koszty ponoszone przez podmioty postępowania w związku z jego tokiem. Koszty postępowania cywilnego obejmują: koszty sądowe, na które składają się opłaty sądowe (opłata i opłata kancelaryjna), podlegające zwrotowi wydatki sądowe, koszty mediacji, koszty związane z udziałem strony występującej osobiście lub reprezentowanej przez pełnomocnika niewykwalifikowanego, na które składają się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie, koszty zastępstwa procesowego strony przez pełnomocnika wykwalifikowanego, na które składają się jego wynagrodzenie i poniesione wydatki, w tym opłata skarbowa od pełnomocnictwa ( uchwała Sądu Najwyższego z dnia 12 marca 2003 roku, w sprawie III CZP 2/03). Mając na uwadze powyższe za koszty spełniające wskazane warunki, a poniesione przez strony - Sąd uznał: opłatę od pozwu 1.450 zł, opłata za czynności adwokackie, ustaloną na podstawie § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. poz. 1800) – 3.600 zł oraz opłata skarbowe od pełnomocnictwa 17 zł – łącznie 5.067 zł. Opłatę za czynności pełnomocnika powoda Sąd ustalił na poziomie stawki minimalnej. Sąd podziela bowiem stanowisko orzecznictwa i doktryny prawniczej, że ustawodawca określając wysokość stawek minimalnych wynagrodzenia profesjonalnych pełnomocników za poszczególne czynności lub za udział w postępowaniach rozważył i uwzględnił wszelkie okoliczności charakterystyczne dla danego typu spraw. Tym samym w stawkach minimalnych odzwierciedlona została swoista wycena koniecznego nakładu pracy pełnomocnika związana ze specyfiką określonego rodzaju postępowań. Jednocześnie ustawodawca pozostawił sądom orzekającym możliwość uwzględnienia nadzwyczajnych, szczególnych okoliczności, które pojawiając się w danej sprawie zwiększają nakład pracy niezbędnej do prawidłowej realizacji obowiązków profesjonalnego pomocnika procesowego. Brak jest przesłanek zasądzenia wynagrodzenia wyższego od stawek minimalnych w przedmiotowej sprawie, gdyż wskazane powyżej okoliczności nie wystąpiły, a skala aktywności pełnomocnika powoda pozostawała na przeciętnym poziomie.

Przepis art. 100 k.p.c. uzupełnia zasadę odpowiedzialności za wynik procesu, wprowadzając zasadę kompensaty (zniesienia kosztów) oraz zasadę ich stosunkowego rozdziału. W wypadku zatem, kiedy obie strony procesu w równym lub różnym stopniu wygrały i przegrały proces orzeczenie o kosztach procesu może przybrać trzy różne postacie, a mianowicie:

1) wzajemnego zniesienia kosztów – jeżeli strony w równym lub niemal równym stopniu wygrały i przegrały proces;

2) stosunkowego rozdzielenia kosztów – jeżeli sąd uwzględnił tylko część roszczenia (roszczeń) powoda, w zależności od stopnia tego uwzględnienia;

3) zwrotu wszystkich kosztów – jeżeli przeciwnik strony uległ tylko w nieznacznej części swego żądania albo gdy określenie sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub oceny sądu.

Pozwany przegrał spór w 84,48%:

28.982,71 zł – 100%

22.621,79 zł – x

x = 84,48%

w związku z powyższym powinien ponieść koszt procesu odpowiadające 84,48% sumy tych kosztów – to jest w kwocie 4.280,60 zł (5.067 zł x 84,48%). Wobec powyższego taką kwotę zgodnie z powyżej przestawionymi zasadami rozliczania kosztów procesu, pozwany powinien zwrócić powodowi - na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w związku z art. 100 k.p.c. oraz art. 98 § 1 ¹ k.p.c.