Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Radomiu

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 1565/24

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1.USTALENIE FAKTÓW

1.1.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.

E. S.

art. 244 k.k.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

1. E. S. w dniu 03 maja 2024 roku w miejscowości B. gm. (...)kierował samochodem marki H. (...) nr rej. (...) w ruchu lądowym. Mężczyzna doprowadził do zderzenia z pojazdem marki M. o nr rej. (...), kierowanym przez D. K., a następnie oddalił się z miejsca zdarzenia. W tym czasie służbę pełnili funkcjonariusze Policji - P. U. wraz z K. L., którzy udali się do miejscowości B., gdzie miało dojść do kolizji. Na miejscu zastali D. K., z którym przeprowadzili czynności służbowe. W trakcie sprawdzania okazało się, że E. S. posiada czynny zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczony wyrokiem Sądu Rejonowego w (...) z dnia 10 lutego 2022 roku w sprawie o sygn. akt (...) na okres 3 lat. Wyrok uprawomocnił się w dniu 18 lutego 2022 roku.

1. Wyjaśnienia E. S.,

2. Zeznania D. K.,

3. Zeznania P. U.,

4. Notatki urzędowe,

5. Protokół odtworzenia utrwalonego zapisu,

6. Odpis wyroku Sądu Rejonowego w (...) z dnia 10 lutego 2022 roku w sprawie o sygn. akt (...).

1. k. 48-49, 88v,

2. k. 8-9,

3. k. 42-43,

4. k. 3-4, 15, 16-17,

5. k. 32-33,

6. k. 37-37v.

2. E. S. ma (...)lat. Posiada wykształcenie gimnazjalne, nie ma wyuczonego zawodu. Jest kawalerem, pozostaje w nieformalnym związku. Ma jedno dziecko, które pozostaje na jego utrzymaniu. Pracuje dorywczo, uzyskując dochód w wysokości około 3500-4000 złotych miesięcznie. Nie posiada majątku. Nie był leczony psychiatrycznie ani neurologicznie. Był karany. Nie figuruje w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego.

1. Oświadczenie,

2. Dane osobopoznawcze,

3. Dane o karalności,

4. Informacja o naruszeniach w ruchu drogowym wpisanych do ewidencji kierujących pojazdami silnikowymi.

1. k. 48-48v, 88,

2. k. 50,

3. k. 84-84v,

4. k. 31.

1.2.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

1.OCena DOWOdów

1.1.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1

1. Wyjaśnienia E. S..

Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego, który przyznał się do popełnienia zarzucanego mu przestępstwa. Oczywistym jest, iż jako oskarżony nie miał motywu w bezzasadnym obciążaniu własnej osoby i narażaniu się z tego tytułu na odpowiedzialność karną, gdyby rzeczywiście nie był sprawcą zarzucanego mu czynu. Wyjaśnienia oskarżonego przyznającego się do winy były co do zasady spójne i logiczne, a ponadto znajdują odzwierciedlenie w pozostałym, miarodajnym materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. Tym samym Sąd przyjął je za podstawę ustaleń faktycznych.

1

1. Zeznania D. K..

Sąd uznał zeznania świadka za wiarygodne i tym samym przyjął je za podstawę ustaleń faktycznych na gruncie niniejszej sprawy. D. K. w swoich zeznaniach zrelacjonował okoliczności dotyczące zdarzenia drogowego, które miało miejsce w dniu 3 maja 2024 roku z udziałem oskarżonego. Jego depozycje były spójne i rzeczowe, a ponadto zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Świadek powoływał się tylko na znane mu fakty. Jest on osobą obcą, nie ma motywu, by bezpodstawnie obciążać oskarżonego i przedstawiać fakty w sposób odmienny niż miały one w rzeczywistości przebieg. Jego zeznania znajdują ponadto odzwierciedlenie w pozostałych, miarodajnych dowodach zgromadzonych w sprawie, w tym w wyjaśnieniach samego oskarżonego, który przyznał się do zarzucanego mu czynu. Sąd nie znalazł zatem podstaw do ich zakwestionowania.

1

1. Zeznania P. U..

Sąd dał wiarę zeznaniom świadka, bowiem były spójne, rzeczowe i logiczne. Należy podkreślić, iż świadek jest funkcjonariuszem Policji. Złożone przez niego zeznania znajdują potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym, a dotyczą one jedynie okoliczności zaobserwowanych w trakcie wykonywania czynności służbowych. Z uwagi na to, że jest to osoba obca dla oskarżonego oraz jako funkcjonariusz Policji jest osobą zaufania publicznego, brak jest podstaw do podważenia wiarygodności jego zeznań.

1-2

Dowody dokumentarne.

Za wiarygodne należało również uznać zaliczone w poczet materiału dowodowego dokumenty albowiem zostały one sporządzone przez uprawnione osoby oraz organy w ramach przysługujących im uprawnień w sposób rzetelny i fachowy, a także korespondują ze sobą, tworząc wspólną całość stanu faktycznego. Ich autentyczność nie była przez żadną ze stron kwestionowana. Stanowią one obiektywne dowody zaświadczonych nimi okoliczności. Sąd nie znalazł zatem żadnych podstaw dla umniejszenia ich wartości dowodowej.

1.2.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☐

1.3.  Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I

E. S.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Przestępstwa z art. 244 k.k. dopuszcza się ten, kto nie stosuje się do orzeczonego przez sąd zakazu zajmowania stanowiska, wykonywania zawodu, prowadzenia działalności, zajmowania stanowiska lub wykonywania zawodu lub pracy w organach i instytucjach państwowych i samorządu terytorialnego, a także w spółkach prawa handlowego, w których Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego posiadają bezpośrednio lub pośrednio przez inne podmioty co najmniej 10% akcji lub udziałów, wykonywania czynności wymagających zezwolenia, które są związane z wykorzystywaniem zwierząt lub oddziaływaniem na nie, prowadzenia pojazdów, wstępu do ośrodków gier i uczestnictwa w grach hazardowych, wstępu na imprezę masową, przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, nakazu okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym, zakazu kontaktowania się z określonymi osobami, zakazu zbliżania się do określonych osób lub zakazu opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu, zakazu posiadania wszelkich zwierząt albo określonej kategorii zwierząt albo nie wykonuje zarządzenia sądu o ogłoszeniu orzeczenia w sposób w nim przewidziany.

Występek określony w art. 244 k.k. jest występkiem umyślnym, który może być popełniony tak z zamiarem bezpośrednim, jak i ewentualnym. "Ponieważ przestępstwo z art. 244 k.k. może być popełnione jedynie z winy umyślnej, do jego przypisania konieczne jest ustalenie, że sprawca, nie stosując się do orzeczonego przez Sąd zakazu prowadzenia pojazdów, miał świadomość jego prawomocności, od której, w myśl art. 43 § 2 k.k., ów zakaz obowiązuje" (wyrok SN z 11 marca 2004 r., III KK 341/03, Prok. i Pr. 2004, Nr 10, poz. 3). Potwierdzeniem tej linii w orzecznictwie jest pogląd prezentowany przez Sąd Najwyższy w motywach wyroku z dnia 17 stycznia 2003 r. WA 75/03 (OSNKW 2003, z. 5-6, poz. 44)... "podnieść należy, że art. 244 k.k. penalizuje zachowanie polegające na nieprzestrzeganiu przez skazanego orzeczonego przez sąd zakazu zajmowania stanowiska, wykonywania zawodu, prowadzenia działalności lub prowadzenia pojazdu albo niewykonaniu zarządzenia sądu o ogłoszenia orzeczenia w sposób w nim przewidziany, które mogą zaistnieć jedynie w sferze winy umyślnej w postaci zamiaru bezpośredniego bądź ewentualnego". Podkreślenia wymaga fakt, iż dla obu postaci zamiaru bezpośredniego wspólny jest element świadomości istnienia orzeczonego sądownie zakazu określonego zachowania. Również z punktu widzenia przypisania działania z zamiarem ewentualnym konieczne jest przecież wypełnienie wymogu przewidywania możliwości popełnienia czynu zabronionego.

W świetle powyższych rozważań oraz dokonanej analizy zgromadzonego materiału dowodowego, wina i sprawstwo oskarżonego nie budzi żadnych wątpliwości. E. S. zrealizował znamiona przestępstwa, kwalifikowanego z art. 244 k.k., bowiem w dniu 03 maja 2024 roku w miejscowości B. gm. (...) kierował samochodem marki H. (...) nr rej. (...) wbrew zakazowi prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 lat, orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w (...)z dnia 10 lutego 2022 roku o sygn. akt (...)

W sprawie nie zachodzą żadne okoliczności wyłączające bezprawność czynu popełnionego przez oskarżonego, albo jego winę. W momencie podejmowania zarzucanego oskarżonemu działania przestępnego był on osobą dojrzałą i w pełni poczytalną. Oskarżony jest zdolny do rozpoznania bezprawności swojego czynu, znajduje się w sytuacji, która nie wyklucza możliwości dania posłuchu normie prawnej. Znajdował się on w normalnej sytuacji motywacyjnej, zatem można było od niego wymagać zachowań zgodnych z prawem.

☐

1.4.  Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

1.5.  Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

1.6.  Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐

1.7.  Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

E. S.

I

I

Sąd wymierzając oskarżonemu karę kierował się dyrektywami sędziowskiego wymiaru sprawiedliwości wynikającymi z treści art. 53 § 1 i 2 k.k. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż karą sprawiedliwą, współmierną do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu oskarżonego będzie kara grzywny w wysokości 250 stawek dziennych w kwocie po 30 złotych każda.

Czyn popełniony przez oskarżonego jest czynem zabronionym, szkodliwym społecznie, bezprawnym i karalnym. Sąd nie znalazł okoliczności wyłączających winę oskarżonego. Jest on osobą pełnoletnią i poczytalną. Miał możliwość rozpoznania bezprawności czynu i owej bezprawności był świadomy. Dokonując czynu działał w normalnej sytuacji motywacyjnej, Sąd wykluczył możliwość zaistnienia któregoś z kontratypów. Oskarżony miał możliwość zachowania się w zgodzie z normą prawną, a nie uczynił tego.

Wymierzając karę Sąd nie tracił z pola widzenia okoliczności wpływających na jej wymiar. Do okoliczności obciążających zaliczono lekceważący stosunek do obowiązujących przepisów, rodzaj i charakter naruszonego dobra w postaci respektowania orzeczenia sądowego ustanawiającego określony rodzaj zakazu lub nakazu, a zatem dobro wymiaru sprawiedliwości, które to dobro, choć niezwykle istotne choćby w perspektywie oddziaływania na stosunki społeczne, nie należy jednak w hierarchii chronionych dóbr prawnych do kategorii dóbr najwyższych. Okolicznością obciążającą była ponadto uprzednia karalność oskarżonego. Jako okoliczność łagodzącą Sąd potraktował przyznanie się do winy przez oskarżonego.

Przestępstwo z art. 244 k.k. zagrożone jest karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5, jednakże Sąd w niniejszej sprawie skorzystał z regulacji zawartej w art. 37a § 1 k.k., która w określonych przypadkach umożliwia orzeczenie kary o charakterze nieizolacyjnym. Sąd stanął na stanowisku, iż priorytetową zasadą mającą wpływ na orzeczenie o karze jest dyrektywa oddziaływania wychowawczego. W dotychczasowym sposobie życia oskarżonego nie znaleziono podstaw, aby uznać, że kara winna mieć oddziaływanie stricte represyjne. Należy mieć na względzie, iż oskarżony nie jest osobą zdemoralizowaną, ponadto charakter i okoliczności czynu popełnionego przez oskarżonego powodują, że nie jest on sprawcą wymagającym izolacji.

W świetle powyższego Sąd uznał, iż kara o charakterze nieizolacyjnym będzie karą współmierną i dostatecznie dolegliwą, która zagwarantuje osiągnięcie wobec oskarżonego celów kary. Sąd zdecydował się więc na ograniczenie elementu represyjności sankcji karnej kierując się przede wszystkim prymatem kar wolnościowych. W ocenie Sądu kara grzywny wzbudzi w oskarżonym poczucie odpowiedzialności i społecznie pożądanych postaw, a także zmotywuje go do trybu życia zgodnego z prawem i zapobiegnie popełnieniu przestępstwa w przyszłości.

Rozstrzygnięcie to odegra również istotną rolę w procesie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa - wzmocnione zostanie poczucie bezpieczeństwa oraz nieuchronności poniesienia odpowiedzialności karnej za zachowanie sprzeczne z obowiązującym prawem. Uczyni ono także zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości, wpłynie na kształtowanie pozytywnych postaw wobec prawa oraz umocni takie postawy już istniejące.

E. S.

II

I

Sąd na podstawie art. 42 § 1 a pkt 2 kk w zw. z art. 43 § 1 kk orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat.

W ocenie Sądu orzeczenie tego środka we wskazanym wymiarze spełni swoją funkcję i powstrzyma oskarżonego przed popełnieniem podobnego czynu w przyszłości. Jednocześnie doprowadzi do wyeliminowania na dłuższy czas osoby, która w sposób beztroski i nieodpowiedzialny traktuje obowiązujące przepisy i obowiązki uczestników ruchu drogowego, a także bezpieczeństwo innych. Sąd doszedł do przekonania, iż wskazany 3-letni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych będzie stanowił realną dolegliwość i przestrogę na przyszłość, wymiernie przyczyniając się do respektowania przez oskarżonego obowiązujących przepisów. W ocenie Sądu okres ten pozwoli oskarżonemu zweryfikować swoją postawę i wyciągnąć wnioski na przyszłość, oddziałując na niego wychowawczo oraz prewencyjnie.

E. S.

III

I

Sąd na podstawie art. 43 a § 2 kk orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości 6.000 złotych. Orzeczenie ww. środka karnego jest obligatoryjne w stosunku do sprawców przestępstw z art. 244 k.k., zaś wskazany powyżej przepis precyzuje, iż wysokość tego świadczenia nie może być niższa nić 5.000 zł. W rozpatrywanej sprawie, przy określaniu wymiaru tego środka na kwotę 6000 złotych, Sąd miał na względzie stopień społecznej szkodliwości czynu, z drugiej zaś strony sytuację materialną oskarżonego. W związku z tym, zdaniem Sądu pozyskanie środków na spłatę świadczenia pieniężnego w w/w wysokości będzie stanowiło dla oskarżonego wymierną dolegliwość, jednocześnie możliwą do wykonania. Jednak poza funkcją represyjną orzeczone świadczenie pieniężne będzie miało również wobec oskarżonego znaczenie prewencyjne i resocjalizacyjne.

1.1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

1.6. inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

1.KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

IV

Uwzględniając sytuację rodzinną, majątkową i możliwości zarobkowe oskarżonego, Sąd na podstawie art. 627 k.p.k. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 750 złotych tytułem opłaty oraz obciąża go wydatkami poniesionymi w sprawie w kwocie 70 złotych.

1.1Podpis