Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Radomiu

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 120/25

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1.USTALENIE FAKTÓW

1.1.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.

M. J.

Czyn z pkt I: art. 190 § 1 k.k.

Czyn z pkt II: art. 157 § 1 k.k.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

1. D. J. (1) jest właścicielem sklepu (...), znajdującego się przy ul. (...) w R.. W dniu 29 sierpnia 2024 roku, gdy D. J. (1) pracował wspólnie z żoną D. J. (2), do sklepu wszedł M. J., który chciał kupić 200 ml czystego alkoholu. W związku z tym, iż w/w mężczyzna znajdował się w stanie nietrzeźwości, D. J. (1) odmówił mu sprzedaży alkoholu. Słysząc odmowę, M. J. zareagował agresywnie i zaczął wyzywać D. J. (1) oraz jego żonę, kierując wobec nich groźby karalne zniszczenia mienia w postaci sklepu oraz dokonania na ich szkodę zabójstwa.

2. D. J. (1) poprosił w/w mężczyznę o opuszczenie sklepu i podszedł do drzwi wejściowych, aby je otworzyć. M. J. nie chciał jednak wyjść i w dalszym ciągu wyzywał D. J.. W pewnym momencie M. J. w złości złapał i wyrwał ekspozytor. Pomiędzy nim a D. J. (1) doszło do szarpaniny. D. J. (1) ostatecznie obezwładnił w/w mężczyznę, powalając go na ziemię i przytrzymując do czasu przyjazdu ochrony. Na miejsce zdarzenia przyjechał także patrol Policji. M. J. został zatrzymany i przewieziony do KP III w R.. D. J. (1), który po zajściu z M. J., zaczął odczuwać silny ból ramienia, udał się natomiast do szpitala przy ul. (...) w R., gdzie rozpoznano u niego uraz mięśnia i ścięgna innej części mięśnia dwugłowego ramienia i zakwalifikowano go do leczenia operacyjnego urazu. W dniu 3 września 2024 roku D. J. (1) został przyjęty na (...), gdzie rozpoznano u niego uraz mięśnia i ścięgna głowy długiej mięśnia długłowego ramienia lewego, częściowe uszkodzenie brzuśca. D. J. (1) był hospitalizowany do dnia 11 września 2024 roku.

3. M. J. swoim zachowaniem, polegającym na szarpaniu za rękę D. J. (1) dokonał uszkodzenia ścięgna dalszego i brzuśca mięśnia dwugłowego ramienia, które to obrażenia naruszyły czynność narządów ciała D. J. (1) na okres powyżej siedmiu dni.

1. Częściowo wyjaśnienia M. J.,

2. Zeznania D. J. (1),

3. Zeznania D. J. (2),

4. Notatka urzędowa,

5. Protokół zatrzymania osoby – M. J.,

6. Dokumentacja medyczna D. J. (1),

7. Protokół oględzin osoby – D. J. (1),

8. Protokół oględzin osoby – M. J.,

9. Opinia sądowo – lekarska biegłego patomorfologa.

1. k. 37-38, 96-97, 153v-154,

2. k. 4-5, 62-63, 111-112, 154-154v,

3. k. 10-11, 154v-155,

4. k. 1-1v,

5. k. 2-2v,

6. k. 18, 65-67, 72-82,

7. k. 20-25,

8. k. 40-50,

9. k. 83.

4. U M. J. zarówno obecnie, jak i w okresie popełniania zarzucanych mu czynów nie rozpoznano choroby psychicznej, upośledzenia umysłowego ani innego zakłócenia czynności psychicznych w rozumieniu stanów wyjątkowych. W okresie popełniania zarzucanych mu czynów rozpoznano u niego zaburzenia zachowania po nadużyciu alkoholu. Brak jest podstaw do kwestionowania jego poczytalności.

1. Opinia sądowo-psychiatryczna.

1. k. 121-121v.

5. M. J. ma(...) lat. Posiada wykształcenie średnie, zawód wyuczony –(...). Jest żonaty, ma dwoje dzieci, które pozostają na jego utrzymaniu. Obecnie pomaga żonie w prowadzeniu działalności gospodarczej i pozostaje na jej utrzymaniu. Według oświadczenia nie leczy się psychiatrycznie ani neurologicznie. Nie był uprzednio karany.

1. Oświadczenie,

2. Dane osobopoznawcze,

3. Dane o karalności.

1. k. 37-37v, 153,

2. k. 125,

3. k. 158.

1.2.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

1.OCena DOWOdów

1.1.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1-3

1. Częściowo wyjaśnienia M. J..

Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie, w jakim potwierdził okoliczności bezsporne, znajdujące odzwierciedlenie w pozostałym, miarodajnym materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. M. J. przyznał się do popełnienia czynu, polegającego na kierowaniu wobec pokrzywdzonych gróźb karalnych. W odniesieniu do wyjaśnień oskarżonego, opisującego zapamiętany przez niego przebieg zdarzenia z dnia 29 sierpnia 2024 roku, Sąd uwzględnił je w zakresie, w jakim są zgodne z poczynionymi w niniejszej sprawie ustaleniami.

1-3

1. Zeznania D. J. (1),

2. Zeznania D. J. (2).

W świetle zgromadzonego materiału dowodowego zeznania pokrzywdzonych zasługują na obdarzenie ich wiarygodnością. Były ponadto kluczowe dla dokonania ustaleń faktycznych na gruncie niniejszej sprawy. D. J. (1) oraz D. J. (2) złożyli szczegółowe i konsekwentne zeznania wskazujące w sposób jednoznaczny na zrealizowanie przez oskarżonego znamion przypisanych mu przestępstw. Z treści ich depozycji wynika bezspornie, iż oskarżony w dniu 29 sierpnia 2024 roku kierował wobec nich groźby karalne, które to groźby wzbudziły w nich uzasadnioną obawę ich spełnienia, jak również że naruszył czynności narządu ciała D. J. (1). Trudno dostrzec w relacji pokrzywdzonych chęci celowego pomówienia oskarżonego lub skierowania przeciwko niemu oskarżenia. W ocenie Sądu ich depozycje nie noszą znamion konfabulacji ani nie zawierają dyskwalifikujących je rozbieżności, które mogłyby podważyć wiarygodność prezentowanej przez nich relacji. Znajdują ponadto pełne oparcie w pozostałych, miarodajnych dowodach zgromadzonych w sprawie, w szczególności w obiektywnych dowodach w postaci opinii sądowo-lekarskiej biegłego patomorfologa oraz dokumentacji medycznej. Sąd nie znalazł zatem podstaw do ich zakwestionowania.

2,3

1. Opinia sądowo – lekarska biegłego patomorfologa.

Sąd uznał za miarodajną opinię sądowo – lekarską biegłego patomorfologa, albowiem sporządzona ona została przez biegłego z zakresu medycyny sądowej, zgodnie z jego niekwestionowaną fachową wiedzą i doświadczeniem zawodowym. Z treści opinii jednoznacznie wynika, jakich obrażeń doznał pokrzywdzony i że naruszyły one czynność narządów na okres trwający powyżej siedmiu dni w rozumieniu art. 157 § 1 k.k. Opinia biegłego była jasna, pełna i rzetelna, odpowiadała na tezy postawione w postanowieniu o dopuszczeniu opinii, ponadto nie budziła ona wątpliwości Sądu. Tym samym stała się podstawą ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie.

4

1. Opinia sądowo-psychiatryczna.

Sąd uznał za miarodajną opinię sądowo - psychiatryczną, albowiem sporządzona została przez biegłych lekarzy psychiatrów, zgodnie z ich niekwestionowaną fachową wiedzą i doświadczeniem zawodowym. Biegli sporządzili opinię na podstawie akt sprawy i po przeprowadzeniu badania oskarżonego, a wnioski w niej zawarte są logiczną konsekwencją przeprowadzonych badań i analizy akt sprawy. Opinia biegłych była jasna, pełna i rzetelna, odpowiadała na tezy postawione w postanowieniu o jej dopuszczeniu, ponadto żadna ze stron procesu nie wnosiła zastrzeżeń do tej opinii i nie budziła ona wątpliwości Sądu.

1,2,3,5

Dowody dokumentarne.

Za wiarygodne należało również uznać zaliczone w poczet materiału dowodowego dokumenty albowiem zostały one sporządzone przez uprawnione osoby oraz organy w ramach przysługujących im uprawnień w sposób rzetelny i fachowy, a także korespondują ze sobą, tworząc wspólną całość stanu faktycznego. Ich autentyczność nie była przez żadną ze stron kwestionowana. Stanowią one obiektywne dowody zaświadczonych nimi okoliczności. Sąd nie znalazł zatem żadnych podstaw dla umniejszenia ich wartości dowodowej.

1.2.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1-3

1. Częściowo wyjaśnienia M. J..

Sąd odmówił wiary wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie, w jakim nie przyznał się do czynu zarzucanego mu w pkt II części wstępnej wyroku i prezentował korzystną dla siebie wersję zdarzeń, nieznajdującą jednak oparcia w pozostałych, miarodajnych dowodach. W ocenie Sądu, wyjaśnienia oskarżonego negującego swoje sprawstwo zostały złożone wyłącznie na użytek niniejszego postępowania, celem stworzenia jak najkorzystniejszej dla niego sytuacji. M. J. z racji roli procesowej, w jakiej występuje w niniejszej sprawie niewątpliwie miał interes w umniejszaniu swojej winy i wybielaniu swojej osoby, jednakże Sąd ocenił te wyjaśnienia jako wyraz nieudolnej linii obrony, zmierzającej do zminimalizowania bądź uniknięcia grożącej mu odpowiedzialności karnej za własne zachowanie. Nie wytrzymują przy tym konfrontacji z pozostałym, miarodajnym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, który stał się podstawą prawidłowych ustaleń faktycznych, w szczególności z zeznaniami pokrzywdzonych - D. J. (1) i D. J. (2) oraz obiektywnymi dowodami w postaci opinii sądowo-lekarskiej biegłego patomorfologa oraz dokumentacją medyczną.

1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☐

1.3.  Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I, II

M. J.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Określone w art. 190 § 1 k.k. przestępstwo groźby karalnej godzi w wolność człowieka w sferze psychicznej (wolność od strachu, zastraszania). Jego istotą jest grożenie innej osobie popełnieniem przestępstwa (zarówno zbrodni jak i występku) na jej szkodę lub szkodę osoby najbliższej, przy czym nie jest istotny rodzaj przestępstwa, którego popełnieniem sprawca grozi ani cel, w jakim to czyni, a nawet rzeczywisty zamiar spełnienia groźby. Wystarczy, że treść groźby zostaje przekazana zagrożonemu. Jest to bowiem przestępstwo przeciwko wolności, a nie zaś przeciwko dobrom, które narusza przestępstwo będące treścią groźby. Warunkiem przestępności czynu jest, aby groźba wzbudzała uzasadnioną obawę, że będzie spełniona. Musi wobec tego dotrzeć do pokrzywdzonego i wywołać u niego określony stan psychiczny. Przestępstwo to jest więc przestępstwem materialnym (skutkowym), a jego skutkiem jest stan uzasadnionej obawy osoby zagrożonej. Strona podmiotowa omawianego czynu zabronionego polega na umyślności w formie zamiaru bezpośredniego, gdyż "grożenie" jest zachowaniem intencjonalnym, zmierzającym do wywołania obawy osoby trzeciej.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego dominuje pogląd, że znamię występku groźby karalnej, polegającej na wzbudzeniu w zagrożonym obawy spełnienia groźby, należy ocenić subiektywnie, z punktu widzenia zagrożonego i wystarczy, aby groźba wzbudziła w zagrożonym przekonanie, że jest poważna i zachodzi prawdopodobieństwo jej ziszczenia. (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 kwietnia 1997 r., sygn. akt II KKN 171/96). Zgodnie z linią orzeczniczą, subiektywny odbiór ma dla zaistnienia przestępstwa znaczenie zasadnicze, jednak nie wystarczające. Obawa ta musi być ponadto uzasadniona, a więc do jej oceny niezbędne będzie włączenie także i czynnika obiektywnego. Obawę uznać można za uzasadnioną, jeśli przeciętny człowiek o podobnych do ofiary cechach osobowości, psychiki, intelektu i umysłowości, w analogicznych warunkach wedle wszelkiego prawdopodobieństwa uznałby tę groźbę za realną i wzbudzającą obawę.

Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika bezspornie, iż oskarżony wyrażał wobec pokrzywdzonych groźby zniszczenia mienia w postaci sklepu oraz dokonania na ich szkodę zabójstwa. Sąd nie miał wątpliwości, iż użyte przez oskarżonego sformułowania stanowiły groźby karalne i mogły zostać tak odebrane przez pokrzywdzonych. Nie ma przy tym znaczenia, czy oskarżony miał rzeczywisty zamiar spełnienia tych gróźb. Dla stwierdzenia sprawstwa czynu z art. 190 § 1 k.k. nie jest bowiem konieczne wykazanie obiektywnego niebezpieczeństwa realizacji groźby, czyli tego czy sprawca miał zamiar jej spełnienia, czy miał faktyczne możliwości jej realizacji lub też w jakim celu sprawca groźbę wyraża. Wystarczy sam fakt, iż treść tej groźby dotarła do pokrzywdzonych, wzbudzając u nich uzasadnioną obawę, że zostanie spełniona. Wynika to w sposób bezsporny z zeznań D. J. (1) i D. J. (2), które były kategoryczne i jednoznaczne w swym wydźwięku. Zdaniem Sądu w realiach przedmiotowej sprawy deklarowane subiektywne obawy pokrzywdzonych i ich przekonanie o prawdopodobieństwie realizacji gróźb kierowanych pod ich adresem przez oskarżonego są uzasadnione, zarówno ze względu na okoliczności w jakich groźby te zostały wyrażone, treść jego słów, jak i z uwagi na osobę grożącego i wrażenie jakie czyniłby on na normalnie wrażliwym obserwatorze w analogicznych sytuacjach, jak w realiach niniejszej sprawy. Zdaniem Sądu, biorąc pod uwagę kontekst sytuacyjny zdarzenia, każdy normalnie rozumujący człowiek w podobnej sytuacji odczuwałby obawę przed spełnieniem takich gróźb.

W świetle powyższych rozważań oraz dokonanej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, stwierdzić należy, że wina i sprawstwo oskarżonego w zakresie czynu zarzucanego mu w pkt I części wstępnej wyroku nie budzi żadnych wątpliwości i została udowodniona w całości. M. J. zrealizował znamiona przestępstwa, kwalifikowanego z art. 190 § 1 k.k., bowiem w dniu 29 sierpnia 2024 roku w R. woj. (...) przy ul. (...) w R. w sklepie (...) kierował wobec D. J. (1) oraz D. J. (2) słowa groźby karalnej zniszczenia mienia w postaci sklepu oraz dokonania na ich szkodę zabójstwa, przy czym groźby ta wzbudziła u nich uzasadnioną obawę że zostanie spełniona.

Zgodnie z art. 157 § 1 k.k. kto powoduje naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia, inny niż określony w art. 156 § 1 - tj. ciężki uszczerbek na zdrowiu; podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. Normę art. 157 § 1 k.k. należy odczytywać przy pomocy art. 157 § 2 k.k. który przewiduje odpowiedzialność karną za spowodowanie naruszenia czynności narządu ciała lub rozstroju zdrowia trwającego nie dłużej niż 7 dni. Reasumując na podstawie art. 157 § 1 k.k. będzie odpowiadał sprawca, który spowodował naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia trwający dłużej niż 7 dni, a nie będący ciężkim uszczerbkiem na zdrowiu.

Przestępstwo z art. 157 § 1 k.k. jest skutkowym występkiem, który może być popełniony tylko umyślnie, zarówno z zamiarem bezpośrednim, jak i z zamiarem ewentualnym. Oznacza to, że sprawca musi obejmować świadomością możliwość spowodowania swoim zachowaniem skutku określonego w art. 157 § 1 k.k. i chcieć takiego skutku, albo na nastąpienie takiego skutku się godzić. Postać naruszenia czynności narządu ciała lub rozstroju zdrowia nie musi być sprecyzowana w świadomości sprawcy, co oznacza, że objęcie zamiarem spowodowania skutku z art. 157 § 1 k.k. przyjąć może postać zamiaru ogólnego. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 2013 r., II KK 101/12, Prok.i Pr.-wkł. 2013/5/5, LEX 1311525). Co istotne osoba ofiary i jej stosunek do sprawcy nie mają znaczenia dla samego bytu przestępstwa z art. 157 k.k. Ustawodawca nie uzależnia od istnienia i rodzaju tego stosunku bytu czynu zabronionego ani łagodniejszego lub surowszego potraktowania sprawcy.

W świetle powyższych rozważań oraz analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wina i sprawstwo oskarżonego w zakresie czynu zarzucanego mu w pkt II części wstępnej wyroku również nie budzi żadnych wątpliwości. M. J. swoim zachowaniem zrealizował znamiona przestępstwa, kwalifikowanego z art. 157 § 1 k.k. bowiem w dniu 29 sierpnia 2024 roku w R. woj. (...) naruszył czynności narządu ciała D. J. (1) w ten sposób, że szarpiąc go za rękę, dokonał uszkodzenia ścięgna dalszego i brzuśca mięśnia dwugłowego ramienia, które to obrażenia naruszyły czynność narządów ciała na okres powyżej siedmiu dni.

W sprawie nie zachodzą żadne okoliczności wyłączające bezprawność czynów oskarżonego, albo jego winę. W momencie podejmowania zarzucanych oskarżonemu działań przestępnych był on osobą dojrzałą i w pełni poczytalną. Oskarżony jest zdolny do rozpoznania bezprawności swoich czynów, znajduje się w sytuacji, która nie wyklucza możliwości dania posłuchu normie prawnej. Znajdował się on w normalnej sytuacji motywacyjnej, zatem można było od niego wymagać zachowań zgodnych z prawem.

☐

1.4.  Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

1.5.  Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

1.6.  Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐

1.7.  Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

M. J.

I, II

I, II

Biorąc pod uwagę wszystkie elementy podmiotowe i przedmiotowe stopnia społecznej szkodliwości czynów, w oparciu o przesłanki sądowego wymiaru kary wynikające z art. 53 k.k. Sąd, kierując się dyspozycją zawartą w tym przepisie, wymierzył oskarżonemu:

1) za czyn z art. 190 § 1 k.k. – karę 2 miesięcy pozbawienia wolności;

2) za czyn z art. 157 § 1 k.k. – karę 5 miesięcy pozbawienia wolności;

Oskarżony jest człowiekiem dorosłym, w pełni poczytalnym. Z całą pewnością miał świadomość bezprawności i naganności czynów, których się dopuścił oraz że w świetle okoliczności towarzyszących jego działaniu brak jest jakichkolwiek przesłanek, które usprawiedliwiając jego czyny, wyłączyłyby odpowiedzialność karną.

Rozważając wymiar kary dla oskarżonego Sąd baczył przede wszystkim na to, by sprawcę wychować, spowodować jego krytyczne nastawienie do popełnionych czynów i uświadomić mu nieopłacalność popełniania przestępstw. Tylko taka kara jest sprawiedliwą odpłatą za popełnione czyny, wychowawczo wpłynie na oskarżonego, wdrażając go do przestrzegania porządku prawnego.

Do okoliczności obciążających zaliczono lekceważący stosunek do obowiązujących przepisów, znaczną szkodliwość społeczną czynów, w szczególności z uwagi na charakter dóbr, przeciwko którym przypisane oskarżonemu przestępstwa były skierowane. Oskarżony swym bezprawnym działaniem godził w dobra prawne w postaci życia i zdrowia człowieka, jak również wolność człowieka w sensie psychicznym, tj. wolność od poczucia obawy i strachu popełnienia przestępstwa na jego szkodę lub na szkodę osoby najbliższej. Kierowanie gróźb, które wzbudzają uzasadnioną obawę ich spełnienia wywołuje bowiem oczywiste i często nieodwracalne konsekwencje dla zdrowia psychicznego osób pokrzywdzonych, a zatem przestępstwo to niesie znaczny ładunek społecznej szkodliwości. Jedyną okolicznością łagodzącą był fakt, iż oskarżony nie był dotychczas karany sądownie oraz przyznał się do jednego z zarzucanych mu czynów.

W świetle powyższego, w przekonaniu Sądu wymierzone oskarżonemu kary jednostkowe pozbawienia wolności są adekwatne do stopnia społecznej szkodliwości czynów, stopnia winy oskarżonego, a także są karami sprawiedliwymi w odczuciu społecznym. Orzeczone kary spełniają w ocenie Sądu również cel ogólno - prewencyjny stanowiąc ostrzeżenie dla potencjalnych sprawców przed powielaniem tego typu zachowań, jak i w zakresie społecznego oddziaływania kary wykazując pokrzywdzonym, iż ich prawa są należycie chronione, a osoby bezprawnie godzące w ich prawa spotyka represja karna.

M. J.

III

I, II

Sąd na podstawie art. 85 § 1 k.k., art. 85a k.k. i art. 86 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę łączną 6 miesięcy pozbawienia wolności.

Przy wymiarze kary łącznej Sąd miał na względzie rodzaj dóbr chronionych prawem, które swoim działaniem naruszył oskarżony, jak również konieczność oddziaływania indywidualnego na osobę oskarżonego oraz konieczność kształtowania przez karę przekonania, że prawo jest konsekwentnie stosowane, a sprawca zostanie sprawiedliwie ukarany. Stąd uznanie, że najbardziej celowym jest zastosowanie zasady asperacji, gdyż tylko taka kara spełni swe cele zarówno w zakresie prewencji indywidualnej, jak i ogólnej. Celem kary łącznej jest bowiem racjonalizacja wymierzonych kar, nie zaś premiowanie sytuacji osoby, która dopuściła się wielu przestępstw.

W ocenie Sądu orzeczona kara łączna pozbawienia wolności realizuje wszelkie dyrektywy wymiaru kary i uwzględnia stopień zawinienia oskarżonego, sposób dokonania przestępstw, właściwości i warunki osobiste oskarżonego, jego dotychczasowy sposób życia. Kara ta uwzględnia więc zasady prewencji indywidualnej, ale także generalnej. W tym ostatnim aspekcie zawiera walor wychowawczy wskazując jakie skutki niesie za sobą nieprzestrzeganie zasad obowiązującego porządku prawnego. W ocenie Sądu orzeczona kara jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości czynów, uwzględnia w sposób całościowy okoliczności popełnienia przestępstw, zaś jej dolegliwość nie przekracza stopnia winy.

M. J.

IV

I, II

Sąd uznał, że w stosunku do oskarżonego istnieje pozytywna prognoza kryminologiczna wyrażająca się w przekonaniu, że nie popełni ponownie przestępstwa i będzie przestrzegać porządku prawnego. O pozytywnej prognozie, uzasadniającej zastosowanie warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności decyduje bowiem całościowa ocena przesłanek wskazanych w art. 69 § 2 k.k.

Zdaniem Sądu wzgląd na prewencję indywidualną, a więc dążenie do zapobieżenia popełnieniu przez oskarżonego przestępstw w przyszłości, nie wymagał orzekania wobec niego bezwzględnej kary pozbawienia wolności.

Należy zauważyć, iż oskarżony nie był dotychczas karany sądownie, a Sąd w trakcie postępowania nie pozyskał informacji o naruszeniu przez niego porządku prawnego, co wskazuje że w pełni uzasadnione jest oczekiwanie, iż oskarżony nie wejdzie więcej w konflikt z prawem. Dlatego też Sąd uznał, iż cel w postaci oddziaływania korygującego na zachowanie oskarżonego może zostać osiągnięty w warunkach wolnościowych, poprzez orzeczenie kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem.

Zdaniem Sądu możliwość zarządzenia wykonania kary pozbawienia wolności, w sytuacji gdy oskarżony nie zweryfikuje swego postępowania pod kątem przestrzegania porządku prawnego, odniesie pożądany skutek prewencyjny i skłoni go do refleksji nad swoim nagannym zachowaniem, realizując tym samym cele kary w zakresie prewencji indywidualnej. W opinii Sądu, wymierzona oskarżonemu kara spełni wobec niego cele wychowawcze i zapobiegawcze, nawet jeżeli jej wykonanie zostało zawieszone warunkowo. Już samo zdarzenie, postępowanie przed Sądem będzie dla niego dostateczną przestrogą na przyszłość, wdrażając go do bezwzględnego poszanowania norm prawa i zasad współżycia społecznego. Również realna możliwość wykonania kary w sytuacji ponownego wejścia w konflikt z prawem stanowić będzie dla niego motywację do przestrzegania porządku prawnego.

W związku z tak postawioną prognozą, Sąd na mocy art. 69 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 70 § 1 k.k. wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 2 lata. W ocenie Sądu jest to odpowiedni czas, w trakcie którego zachowanie oskarżonego powinno być poddane kontroli w ramach probacji. Wyznaczony okres próby pozwoli na weryfikację postawy sprawcy, w tym ustalenie czy wdrożył się w przestrzeganie przepisów prawa i zasad współżycia społecznego i czy zastosowane wobec niego w niniejszej sprawie dobrodziejstwo warunkowego zawieszenia wykonania kary było słuszne.

M. J.

V

I, II

Celem wzmocnienia oddziaływania orzeczonego środka probacyjnego, Sąd na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 k.k. zobowiązał oskarżonego do informowania Sądu o przebiegu okresu próby co 6 miesięcy na piśmie. W ocenie Sądu nasilona kontrola postępowania i życia osobistego w okresie próby uświadomi oskarżonemu, że nie pozostaje bezkarny, a każde naruszenie obowiązującego porządku prawnego może zostać poczytane za przesłankę wykonania kary warunkowo zawieszonej.

M. J.

VI

I, II

Sąd na podstawie art. 46 § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego nawiązki tj. na rzecz D. J. (2) w kwocie 2.000 złotych a na rzecz D. J. (1) w kwocie 10.000 złotych.

Ustalając wysokość nawiązki, pamiętać należy, że ma ono mieć charakter kompensacyjny, a więc winno przedstawiać ekonomicznie odczuwalną wartość. Sąd zdaje sobie sprawę, iż szkody niemajątkowej nie sposób wyrównać za pomocą świadczeń pieniężnych, lecz nawiązka w orzeczonym zakresie powinna w wystarczającym stopniu łagodzić ujemne przeżycia pokrzywdzonych.

1.1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

1.6. inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

1.KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

VII

Sąd na podstawie art. 627 k.p.k. zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżycieli posiłkowych D. J. (2) i D. J. (1) kwoty po 1.200 złotych tytułem zwrotu kosztów ustanowienia pełnomocnika w sprawie.

VIII

Biorąc pod uwagę sytuację majątkową, rodzinną i możliwości zarobkowe oskarżonego, Sąd w oparciu o dyspozycję art. 627 k.p.k. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 120 złotych tytułem opłaty oraz obciążył go wydatkami poniesionymi w sprawie w kwocie 1383,98 złotych.

1. Podpis